81 Anos!...
verkis Dokito

Ao completar 81 janeiros,
Sem me sentir um velho emurchecido,
Mantendo sonhos belos e altaneiros,
Vendo o homem feliz que tenho sido...

Eu me sinto deveras comovido,
Agradecendo a Deus estar inteiro,
Por enfrentar a vida sem gemido,
Sem ambição de bens ou de dinheiro...

E fico contemplando o céu distante,
Onde brilha uma estrela cintilante,
Piscando e até sorrindo para mim!...

E digo-lhe, então: “Olá, Querida,
Agora é que começa a minha vida,
Não penses que já estou chegando ao fim!...”

81 Jaroj!...

Aĝante en ĉi tago memorinda,
De mia vivo 81 jarojn,
Mi sentas ke la viv`estas mirinda,
Kaj mia feliĉego sen komparo!...

Kortuŝas min la homa solidaro
Kaj dankas Dion pro la vivo linda,
Sen troa ĝeno, vivo sen amaro,
Kiun mi havas en ĉi mondo blinda!...

Rigardas mi al for, al la ĉielo,
Kaj vidas malproksime, firmamente,
Kie scintilas ridetanta stelo,

Kaj mi respondas tiel:”Ho, Karin`,
Mia viv´nur komencas ĉi-momente,
Ne pensu ke ĝi estas ĉe la fin`!...”

Muritiba,27/02/2007 - Dokito